به کجا چنین شتابان....㋡
زندگی عمریست كه اجل در پی آن میتازد هر كس غم بیهوده خورد می بازد㋡
براي همه وقت هايي كه مرا به خنده واداشتي. نزدیک ترین نزدیک If at times you feel you want to cry And life seems such a trial Above the clouds there’s a bright blue sky To make your tears a smile As you travel on life’s way With its many ups and downs Remember it’s quite true to say One smile is worth a dozen frowns Among the world’s expensive things A smile is very cheap And when you give a smile away, You get one back to keep Happiness comes at times to all But sadness comes unbidden And some times a few tears must fall Among the laughter hidden So when friends have sadness on their face And troubles’ round them piled The world will seem a better place ...And all because you smiled
براي همه وقت هايي كه به حرف هايم گوش دادي. 
براي همه وقت هايي كه به من جرات و شهامت دادي. 
براي همه وقت هايي كه مرا در آغوش گرفتي. 
براي همه وقت هايي كه با من شريك شدي.
براي همه وقت هايي كه با من به گردش آمدي.
براي همه وقت هايي كه خواستي در كنارم باشي.
براي همه وقت هايي كه به من اعتماد كردي. 
براي همه وقت هايي كه مرا تحسين كردي. 
براي همه وقت هايي كه باعث راحتي و آسايش من بودي.
براي همه وقت هايي كه گفتي "دوستت دارم" 
براي همه وقت هايي كه در فكر من بودي. 
براي همه وقت هايي كه برايم شادي آوردي.
براي همه وقت هايي كه به تو احتياج داشتم و تو با من بودي.
براي همه وقت هايي كه دلتنگم بودي.
براي همه وقت هايي كه به من دلداري دادي. 
براي همه وقت هايي كه در چشمانم نگريستي و صداي قلبم را شنيدي 
روزها همه دلگیر ، شبها همه ظلمت
ایام گذرش کُند است.
دوستان همه آشنای غریب
همه با هم ولی تنها.
همه مغرور، خود شکسته
همه در فکرها فرورفته
دلها همه مرده ، تنها، خسته .
لبخندها همه تلخ
اشکها خشکیده.
اینجا از همه جا و همه کس دور،
تنها خدا نزدیک است،
نزدیک ترین نزدیک.
گرفتار،
نه سردرکوچه باغی برسردار،
از این بیهوده گردیدن
چه حاصل ؟؟
پیاده می شوم، دنیا نگهدار
......................................
زندگیم تلخ است
مرگ من چون حلوا
قند خونم بالاست
زندگی ترش شده است
.....................................
من هم در این شهر غریبم.
طوفانی مرا آواره کرده است.
مرا نیز در این بی آشیانی خویش شریک کنید.
من نیز چون شما آشیانی ندارم.
من مرغ سرزمین گمشده ای هستم.
پرستوی مسافری هستم.
.................................
چقدر حقیرند مردمانی که
نه جرأت دوست داشتن دارند ،
نه ارادهی دوست نداشتن ،
نه لیاقت دوست داشته شدن
و نه متانت دوست
داشته نشدن،
با این حال مدام شعر
عاشقانه میخوانند .
.......................................
تو مرا می فهمی من تورا
می خواهم
و همین ساده ترین قصه ی
یك انسان است
تو مرا می خوانی
من تورا ناب ترین شعر زمان
می دانم
و تو هم می دانی
تا ابد در دل من می مانی
㋡ ㋡ ㋡ ㋡ ㋡ ㋡ ㋡ ㋡
