به کجا چنین شتابان....㋡
زندگی عمریست كه اجل در پی آن میتازد هر كس غم بیهوده خورد می بازد㋡
از تو ميپرسم، اي اهورا ميتوان در جهان جاودان زيست؟ (ميرسد پاسخ از آسمانها): - هر كه را نام نيكو بماند، جاوداني است از تو ميپرسم، اي اهورا تا به دست آورم نام نيكو بهترين كار در اين جهان چيست؟ (ميرسد پاسخ از آسمانها): - دل به فرمان يزدان سپردن مشعل پر فروغ خرد را سوي جانهاي تاريك بردن از تو ميپرسم، اي اهورا چيست سرمايه رستگاري؟ (ميرسد پاسخ از آسمانها): - دل به مهر پدر آشنا كن دين خود را به مادر ادا كن اي پدر، اي گرانمايه مادر جان فداي صفاي شما باد با شما از سر و زر چه گويم هستي من فداي شما باد با شما، صحبت از «من» خطا رفت من كه باشم؟ بقاي شما باد اي اهورا من كه امروز، در باغ گيتي چون درختي همه برگ و بارم رنجهاي گران پدر را با كدامين زبان پاس دارم سر به پاي پدر ميگذارم جان به راه پدر ميسپارم ياد جان سوختنهاي مادر لحظهاي از وجودم جدا نيست پيش پايش چه ريزم؟ كه جان را قدر يك موي مادر بها نيست او خدا نيست، اما وفايش كمتر از لطف و مهر خدا نيست..... من ، مستم.
من، مستم و ميخانه پرستم.
راهم منماييد،
پايم بگشاييد!
وين جام جگر سوز مگيريد ز دستم!
مي، لاله و باغم
مي، شمع و چراغم.
مي، همدم من،
همنفسم، عطر دماغم.
خوشرنگ،
خوش آهنگ
لغزيده به جامم.
از تلخي طعم وي، انديشه مداريد،
گواراست به كامم.
در ساحل اين آتش.
من غرق گناهم
همراه شما نيستم، اي مردم بتگر!
من نامه سياهم.
فرياد رسا!
در شب گسترده پر و بال
از آتش اهريمن بدخو، به امان دار
هم ساغر پر مي
هم تاك كهنسال.
كان تاك زرافشان دهدم خوشه زرين
وين ساغر لبريز
اندوه زدايد ز دلم با مي ديرين
با آنكه در ميكده را باز ببستند
با آنكه سبوي مي ما را بشكستند
با محتسب شهر بگوييد كه: هشدار!
هشدار!
كه من مست مي هر شبه هستم.
گرفتار،
نه سردرکوچه باغی برسردار،
از این بیهوده گردیدن
چه حاصل ؟؟
پیاده می شوم، دنیا نگهدار
......................................
زندگیم تلخ است
مرگ من چون حلوا
قند خونم بالاست
زندگی ترش شده است
.....................................
من هم در این شهر غریبم.
طوفانی مرا آواره کرده است.
مرا نیز در این بی آشیانی خویش شریک کنید.
من نیز چون شما آشیانی ندارم.
من مرغ سرزمین گمشده ای هستم.
پرستوی مسافری هستم.
.................................
چقدر حقیرند مردمانی که
نه جرأت دوست داشتن دارند ،
نه ارادهی دوست نداشتن ،
نه لیاقت دوست داشته شدن
و نه متانت دوست
داشته نشدن،
با این حال مدام شعر
عاشقانه میخوانند .
.......................................
تو مرا می فهمی من تورا
می خواهم
و همین ساده ترین قصه ی
یك انسان است
تو مرا می خوانی
من تورا ناب ترین شعر زمان
می دانم
و تو هم می دانی
تا ابد در دل من می مانی
㋡ ㋡ ㋡ ㋡ ㋡ ㋡ ㋡ ㋡
