نه دل در دست محبوبی

گرفتار،

نه سردرکوچه باغی برسردار،

از این بیهوده گردیدن

چه حاصل ؟؟

پیاده می شوم، دنیا نگهدار
......................................
زندگیم تلخ است

مرگ من چون حلوا

قند خونم بالاست

زندگی ترش شده است
.....................................

من هم در این شهر غریبم.

طوفانی مرا آواره کرده است.

مرا نیز در این بی آشیانی خویش شریک کنید.

من نیز چون شما آشیانی ندارم.

من مرغ سرزمین گمشده ای هستم.

پرستوی مسافری هستم.

.................................

چقدر حقیرند مردمانی که

نه جرأت دوست داشتن دارند ،

نه اراده‌ی دوست نداشتن ،

نه لیاقت دوست داشته شدن

و نه متانت دوست

داشته نشدن،

با این حال مدام شعر

عاشقانه می‌خوانند .
.......................................
تو مرا می فهمی من تورا

می خواهم

و همین ساده ترین قصه ی

یك انسان است

تو مرا می خوانی

من تورا ناب ترین شعر زمان

می دانم

و تو هم می دانی

تا ابد در دل من می مانی

㋡ ㋡ ㋡ ㋡ ㋡ ㋡ ㋡ ㋡